Zesdaagse oorlog

Posted by admin | | maandag 26 maart 2012 5:10 pm

Wonderen Gods tijdens de zesdaagse oorlog

DJK: Het is toch zeer wonderlijk hoe de God van hemel en aarde, Dewelke is de God van Abraham, Izak en Jacob, Zijn volk Israel nooit heeft verlaten. Zijn tegensprekende volk was telkens de ontrouwe, maar HIJ….de IK zal zijn Die IK zijn zal….bleef de Getrouwe. Er liggen nog rijke onvervulde beloftenissen voor dat volk. Het is een ontzaggelijk groot wonder als we bezien hoe het volk Israel zich staande kon houden tegenover een overmacht van Egypte, Syrie en Jordanie die niet anders dan op de ondergang en vernieting uit waren. Gelijk Gideon met een kleine groep strijders grote heldendaden mocht verrichten, gelijk Israel onder leiding van Jozua zijn vijanden versloeg bij de inname van het beloofde land Kanaan dat Gods Zijn volk Israel deed erven, gelijk Israel onder koning Achab met ong. 7000 soldaten het machtige leger (100.000 man) van de vijandige Syrische koning Benhadad versloeg, alzo mocht Israel zich wederom met Gods hulp weren tegen de Jodenhaters die hen omringden tijdens de zesdaagse en Yom Kippoer-oorlog. Niet alleen zich weren, maar ook haar vijanden vernederen en verslaan! Israel had in die tijd niet meer dan 2,5 miljoen inwoners, maar God stond aan hun zijde. In zes dagen tijd werd het leger van Egypte, Syrie en Jordanie verslagen! In de Yom Kippoer-oorlog (1973) wilden dezelfde landen wederom een poging wagen om Israel te vernietigen, maar weer sloeg Israel medogenloos terug. In deze oorlog is het bijv. gebeurd dat een klein groepje Israelische soldaten regelrecht een mijnenveld van de vijand inliep. Ze konden niet meer voor of achteruit, want overal lagen mijnen. Ze probeerden de mijnen met messen uit het zand te steken en vervolgens onschadelijk te maken. Zoveel mijnen, dat was wezenlijk een onmogelijke klus! Bij het krieken van de dageraad waren ze wellicht door de vijand ontdekt, en neergeschoten geworden. Maar de God van Abraham, Izak en Jacob, zorgde voor een enorme woestijnwind. De soldaten wisten niet wat er gebeurde, en zagen geen hand meer voor ogen. Toen werd het ineens weer windstil. De soldaten stonden op en konden alle mijnen bij het volle maanlicht zien liggen. Door dit wonder van de hemel konden ze zonder gevaar voor eigen leven zo langs de mijnen het mijnenveld uitlopen. Dit is maar een voorbeeld van hoe God destijds, en nog steeds, streed aan de zijde van zijn bondsvolk Israel. De massamedia heeft deze wonderen nooit willen zien, nooit willen erkennen en nog minder willen bewonderen. Ze gaven er slechts een duivelse draai aan. Maar wie oren heeft om te horen, die hore, en wie ogen heeft om op te merken, die merke op welke wonderen Gods er onder het volk der Joden zijn gebeurd. Het ware te wensen dat de goedertierenheden des Heeren het volk der (hardnekkige) Joden eens tot waarachtige bekering zouden brengen, en vrede mochten vinden in het gestorte bloed van de gekomen Messias, Jezus Christus en Dien gekruist. Dat schenke den Heere Zijn bondsvolk Israel uit vrije genade om niet, om Jezus wil alleen. In de onderstaande documentaires komen Israelische oudstrijders aan het woord en vertellen over deze waargebeurde wonderen! Alle beelden zijn door Kliksafe vrij gegeven.

Op 5 juni 1967 begint een veldslag die zes dagen duurt. Israël deelt de eerste klap uit en verslaat de verenigde Arabische legers.  Begin van de omstreden bezetting van wat later ”Palestijnse gebieden” gaan heten. Ook de oorzaak van intifada’s en (zelfmoord-) aanslagen?
Argumenten
Israël besloot tot een preventieve aanval. Het voerde daarvoor de volgende redenen aan:
1) In mei 1967 eiste  Nasser van Egypte het vertrek van de VN-troepen die langs het Suezkanaal waren gestationeerd – als buffer tussen beide landen. Tot verbazing van Israël vertrokken ze zonder slag of stoot.
2) Syrië en Jordanië sloten een militair pact met Egypte.
3) Nasser sloot de straat van Tiran – opnieuw, en tegen internationale afspraken (VN) in – af voor scheepsverkeer van en naar Israël, zodat geen doorvaart meer mogelijk was.
4) Nasser had zijn troepen op sterkte gebracht en gemobiliseerd.
5) Op 26 mei verklaarde Nasser dat Israël deze keer volledig verwoest zou worden. Ook andere Arabische leiders uitten oorlogszuchtige taal en dreigden met de totale vernietiging van Israël.

Verloop van de strijd
In de vroege ochtend van 5 juni 1967 vernietigde Israël de gehele Egyptische luchtmacht. Het Jordaanse leger bombardeerde vanuit de heuvels van Oost-Jeruzalem het westelijke deel van de stad. Na felle gevechten was de operatie in een paar dagen tijd afgerond. Israël veroverde de Sinaï, de Westbank, Gaza, de Golanhoogte en Jeruzalem.

Omstreden bezetting
Al direct na de oorlog was de bezetting van het veroverde gebied – met de bedoeling het in onderhandelingen af te ruilen tegen vrede – omstreden, ook in Israël zelf. Volgens velen had Israël direct na de oorlog de bezette gebieden moeten ontruimen. Het land dat de staat Israël vormt was voor de Palestijnse leiders al eerder inzet van strijd: de PLO was al in 1964 opgericht, ver vóór de bezetting van 1967. Direct na de overwinning deed Israël voorstellen: veroverd land teruggeven in ruil voor vrede. Op een conferentie wezen de Arabieren het idee af: drie keer nee.

Later werd de bezetting van wat als Palestijns-Arabische gebieden werd gezien een – extra – reden voor Arabische terreur tegen Israëlische burgers. Er zijn bronnen die met cijfers aantonen dat de Arabische bewoners van wat de bezette gebieden is gaan heten, er in medische en economische zin op vooruit gingen. Ze zouden de groei met hun verzet (intifada‘s) hebben geblokkeerd. Grenzen zijn nog steeds niet  vastgelegd: volgens veel commentatoren omdat de Arabische partij het hele gebied, inclusief Israël, terugwil.

Over het recht van de Joodse gemeenschap om een deel van het gebied te bewonen wordt nog dagelijks fel getwist – in Europa, in Amerika en in de Arabische wereld. Ook in Israël zelf propageren (religieuze) partijen dat het beter is het land aan de Arabieren terug te geven en de seculiere Joodse staat op te heffen.

Zes jaar later, in 1973, proberen de Arabische tegenstanders – deze keer niet met allerlei bedreigende vóóraankondigingen maar bij complete verrassing (althans voor het Israëlische leger) – opnieuw het verloren gebied terug te veroveren. Ook nu zonder succes.

Een merkwaardig, paradoxaal en uniek aspect van het conflict tussen Israël en zijn Arabische buren: de militaire winnaar komt in de wereldopinie na iedere slag als morele verliezer uit de bus. En, net als na de Onafhankelijkheidsoorlog, meldden veel commentatoren  dat het om een ‘gemakkelijke Israëlische overwinning’ ging, waarvan de uitslag bij voorbaat vaststond.

Het doel van de Arabieren

Op 10 oktober 1960 hield de Israëlische minister van Buitenlandse zaken Golda Meir een toespraak voor de Verenigde Naties, waarin ze de Arabische leiders dringend opriep om met Israël over een vredesakkoord te onderhandelen. De Egyptische dictator Gamal Abdal Nasser antwoordde in dat jaar dat Egypte Israëls bestaansrecht nooit zou erkennen. Op 8 maart 1965 riep Nasser: We veroveren Palestina niet met haar bodem bedekt met zand, maar met haar bodem gedrenkt in het bloed.” Deze uitspraak gedaan twee jaar vóór de oorlog van 1967, lieten al weinig twijfel aan zijn werkelijke bedoelingen.

De dreiging bestond dus al langer, breed gedragen in de Arabische wereld. Zo luidde de slotverklaring van de Arabische top van september in 1964: “De vergadering is unaniem in het definiëren van nationale doelstellingen voor de bevrijding van Palestina van Zionistisch kolonialisme. De vergadering verwelkomt de oprichting van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie om de Palestijnse Eenheid te bewerkstelligen en als voorhoede van de collectieve Arabische strijd voor de bevrijding van Palestina.” Deze slotverklaring stamt uit 1964 toen de zogenaamde Westbank (Samaria en Judea) en Gaza nog in Arabische (resp: Jordanië en Egypte) handen waren. Toch spreken de Arabieren met geen woord over de oprichting van een Palestijnse staat in die gebeiden, maar wel over de vernietiging van Israël. Ook hieruit blijkt dat de zogenaamde ‘bezetting’ door Israël als oorzaak van de PA-terreur, historisch gezien een fabeltje is.

Op 28 mei 1967 zei Nasser:  “Onze daad zal de wereld verbazen. Ze zullen zien dat de Arabieren klaar staan voor oorlog.Wij erkennen het bestaan van Israël niet. Het is al oorlog sinds 1948. Ons doel is het volledige herstel van Palestina, oftewel de vernietiging van Israël. Ons eerste doel: vervolmaking van de Arabische militaire macht. Ons nationale doel: de vernietiging van Israël.”Op 15 mei 1967 mobiliseerde Egypte, op 18 mei mobiliseerde Syrië”. Op 16 mei stuurde Nasser de VN-noodtroepen weg, die sinds 1956 in de Sinaï waren gestationeerd. Op 18 mei 1967 was op de zender De Stem van de Arabieren te horen: “De enige methode die we zullen aanwenden is totale oorlog, die de vernietiging van de zionistische entiteit zal inhouden.”Volgens de historicus Michael Oren wilde Egypte Israël aanvallen op 28 mei, de zogenaamde operatie Dawn. Israël ontdekte de plannen en bracht de Verenigde Staten daarvan op de hoogte, die op zijn beurt de Sovjet Unie waarschuwde, waarna Egypte het plan afblies. Het plan kwam uit de koker van Veldmaarschalk Amer, de machtigste man binnen het leger. Hoewel Nasser soms zijn twijfel uitte over de mogelijkheid Israël te verslaan, wees hij het plan niet af. Egyptes vertrouwen in een overwinning was sterk gegroeid vanwege de passieve houding van zowel Israël als de internationale gemeenschap in reactie op het terugsturen van de VN-vredesmacht en het blokkeren van de haven van Eilat op 22 mei, Israëls haven voor de aanvoer van olie.

Op 20 mei 1967 meldde de Syrische minister van Defensie Hafez Assad: ,, Onze troepen kunnen de bevrijding gaan uitvoeren, om de zionisten van het Arabisch grondgebied te verdrijven…Ik, als militair, geloof dat de tijd gekomen is om de vernietigingsslag toe te brengen.” Op 22 mei 1967 zei president Nureddin al-Attasi van Syrië: “Wij willen een volledige bevrijdingsoorlog om de zionistische vijand te vernietigen.

Op 31 mei en 1 juni zei de president van Irak Abdel-Rahman Aref: “Het bestaan van Israël is een fout die gecorrigeerd moet worden. Ons doel is duidelijk: Israël van de kaart vegen. Broeders laten wij elkaar ontmoeten in Tel Aviv en Haifa”.

Op 1 juni 1967 zei PLO voorzitter Ahmed Shukairy: Dit is een strijd voor het thuisland-het is wij of de Israëli’s. De Joden van Palestina zullen moeten vertrekken. Overlevenden van de oorspronkelijke Joodse bevolking kunnen blijven, maar ik schat dat geen een het zal overleven.

Op 22 mei sloot Egypte de straat van Tiran af voor alle Israëlische schepen en alle schepen bestemt voor Eilat –volledig in strijd met de VN-akkoorden hierover. Ze blokkeerden Israëls enige aanvoerroute vanuit Azië en de olietoevoer vanuit Perzië. Nasser daagde Israël uit: “De joden noemen de blokkade een oorlogsdaad. Ik antwoord ze: kom maar op! We zijn klaar voor een oorlog.”Op 27 mei riep Nasser: “Ons primaire doel is de vernietiging van Israël. Het Arabische volk wil vechten. We zullen coëxistentie met Israël nooit accepteren. De oorlog met Israël bestaat al sinds 1948.”Koning Hoessein tekende een verdedigingspact met Egypte op 30 mei. Nasser zei bij die gelegenheid: ,, De legers van Egypte, Jordanië, Syrië en Libanon staan aan de grenzen van Israël en achter ons staan de legers van Irak, Algerije, Koeweit, Soedan en de gehele Arabische natie. De wereld zal van ons versteld staan. Vandaag weten ze dat de Arabieren klaar staan voor de strijd, het uur is gekomen. Nu gaat het nog om actie en niet om verklaringen.” Ongeveer 465.000 Arabische soldaten, meer dan 2880 tanks en 810 vliegtuigen omsingelden Israël.Om vernietiging te voorkomen besloot Israël niet lijdzaam ten onder te gaan en besloot op 5 juni een preventieve aanval op Egypte. Na slechts zes dagen oorlog wisten de Israëlische troepen zich uit de omsingeling te bevrijden en waren de gezamenlijke Arabische legers volledig verslagen.

Aan Israëlische kant vielen in deze oorlog 679 doden en 2563 gewonden; aan Arabische kant werden 21.000 doden en 45.000 gewonden gemeld. 15 Israëli’s werden krijgsgevangen genomen, terwijl Israël zelf bijna 6000 krijgsgevangen had gemaakt. Israël vernietigde tussen 452 en 469 vliegtuigen en verloor er zelf 36. Van Egypte werden 320 tanks en 10.000 andere voertuigen veroverd en het meeste andere oorlogsmateriaal vernietigd. Jordanië verloor 179 tanks en Syrië 118.

http://www.cidi.nl/Israel/Een-korte-voorgeschiedenis.html

http://brabosh.com/category/zesdaagse-oorlog/    &    klik hier

De opperrabbijn diende in de Jom Kipoeroorlog: „Een groep tanks reed naast elkaar de Sinaï-woestijn binnen op weg naar een stadje. Plotseling werd het midden op de dag helemaal donker. De soldaten moesten stoppen en wachtten anderhalf uur op wat er zou gebeuren. Het bleek een zandstorm, waarbij door de zandverplaatsing vlak voor hen een terrein vol antitankmijnen bloot kwam te liggen. Als ze door waren gereden, waren ze allemaal omgekomen, maar Gods oog was over de soldaten.” Veel van de tanksoldaten die seculier waren, werden daardoor religieus, aldus Metzger.

 

Wonderen bij de Golan Hoogte  1973           &   wonderlijke gebeurtenissen

 

     

Six day war: Israel 1967                              &   eenvandaag.nl

 

 

Eli Cohen – spion van de mossad                                    &     wikipedia

Eli Cohen is een bekende Israëlische spion. Eli Cohen werd geboren op 24 december 1924 in Alexandrië. In zijn loopbaan ontwikkelde hij zich tot een succesvolle spion. Hij spioneerde in de jaren 50 van de twintigste eeuw en wist daardoor Israël van informatie te voorzien die van politiek belang was. In 1960 begon Eli Cohen te werken voor de militaire inlichtingendienst van Israël de Mossad. Tijdens zijn werk voor de Mossad wist Eli Cohen steeds meer informatie in te winnen. Eén van de factoren die er voor zorgden dat hij zo succesvol was had te maken met zijn beheersing van de Arabische taal. Deze taal kon hij vloeiend en accentloos spreken. Cohen kreeg een valse naam en maakte contact met Syriërs. Na een aantal jaren wist Eli Cohen het vertrouwen te winnen van veel Syrische militairen en politici. Hij knoopte vriendschappelijke contacten aan met hoogwaardigheidsbekleders waaronder hoge officieren en de president. Ondertussen zat het appartement vol met allemaal afluisterapparatuur. Hij hield echter gewoon feesten in zijn appartement en mensen konden daar eventueel ook gewoon op bezoek komen. Eli Cohen stelde zich vriendelijk op naar Syrische mensen terwijl hij ondertussen informatie doorspeelde aan de Mossad. Zo wist Eli Cohen belangrijke informatie door te spelen die van belang was voor de zesdaagse oorlog die plaatsvond in 1967. Tijdens deze oorlog veroverde Israël de Golanhoogten op Syrië. Eli Cohen genoot echter nog steeds het vertrouwen van de Syrische regering en werd bijna aangedragen als minister van defensie van Syrië.

Militaire leiders namen tijdens de zesdaagse oorlog zelfs adviezen over van Eli Cohen toen hij het advies gaf om de bunkers te camoufleren met eucalyptusboompjes waren echter ook een prima markeringspunt voor de Israëlische luchtmacht die de boompjes gebruikte om bunkers op te sporen. Uiteindelijk werd Eli Cohen ontmaskert in januari 1965. Een belangrijke aanduiding dat er iets niet klopte met Eli Cohen zijn appartement zat in de grote hoeveelheid radioberichten die hij verzond naar Tel Aviv. Cohen werd gevangen genomen. Verschillende politici vroegen Syrië om het leven van Eli Cohen te sparen. Dit mocht niet baten. Eli Cohen werd na een proces in het openbaar opgehangen. Dit gebeurde op 18 mei 1965. De executie werd ook op TV uitgezonden. Eli Cohen weigerde echter een blinddoek te dragen tijdens de executie. Zijn lichaam is nooit teruggegeven aan zijn familie.  (bron: www.krijgsmacht.nl )

Over het leven van Eli Cohen is een film gemaakt:  The impossible spy

 

 

Against all odds: In search of miracles             &    wonderlijke gebeurtenissen  

 

Refdag.nl : http://www.refdag.nl/dossiers/overzicht-dossiers/buitenland/zesdaagse-oorlog

Lees hier verder: http://www.dewoesteweg.nl/israel-eindtijd/vijanden-van-israel/
———————————————————————
Psalm 83 : Een lied, een psalm van Asaf. O God! zwijg niet, houd U niet als doof, en zijt niet stil, o God! Want zie, Uw vijanden maken getier, en Uw haters steken het hoofd op. Zij maken listiglijk een heimelijken aanslag tegen Uw volk, en beraadslagen zich tegen Uw verborgenen. Zij hebben gezegd: Komt, en laat ons hen uitroeien, dat zij geen volk meer zijn; dat aan den naam Israels niet meer gedacht worde. Want zij hebben in het hart te zamen geraadslaagd; tegen U hebben zij een verbond gemaakt; De tenten van Edom en der Ismaelieten, Moab en de Hagarenen; Gebal, en Ammon, en Amalek, Palestina met de inwoners van Tyrus. Ook heeft zich Assur bij hen gevoegd; zij zijn den kinderen van Lot tot een arm geweest. Sela. Doe hun als Midian, als Sisera, als Jabin aan de beek Kison; Die verdelgd zijn te Endor; zij zijn geworden tot drek der aarde. Maak hen en hun prinsen als Oreb en als Zeeb, en al hun vorsten als Zebah en als Zalmuna; Die zeiden: Laat ons de schone woningen Gods voor ons in erfelijke bezitting nemen. Mijn God! maak hen als een wervel, als stoppelen voor den wind. Gelijk het vuur een woud verbrandt, en gelijk de vlam de bergen aansteekt; Vervolg hen alzo met Uw onweder, en verschrik hen met Uw draaiwind. Maak hun aangezicht vol schande, opdat zij, o HEERE! Uw Naam zoeken. Laat hen beschaamd en verschrikt wezen tot in eeuwigheid, en laat hen schaamrood worden, en omkomen; Opdat zij weten, dat Gij alleen met Uw Naam zijt de HEERE, de Allerhoogste over de ganse aarde.